Vandaag weer eens naar Nieuwegein, naar de post-sepsis poli van de IC.
Het werd een prettig gesprek met de intensivist en het kreeg een verrassende wending waar ik nog even over na moet denken. Ik werd uitgenodigd om bij een IC-bijeenkomst voor artsen en verpleegkundigen aanwezig te zijn om te vertellen en/of te laten zien hoe ik de Intensive Care periode heb beleefd en verwerkt.
Maar waar ik vooral heel blij van werd was haar reactie op mijn komst. Ze vertelde dat ze bij het doorlezen van mijn dossier gewoon weer was geschrokken, het is voor haar nog steeds een wonder dat ik leef!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten